CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey’in kardeşi, yeğeni ve baldızını yüksek makamlara getirilmesine karşı çıkarak "Belediyeler eş, dost, akraba atayacağımız yerler olmayacak" diye açıklama yapması benim yıllar öncesi yaşadığım olayı hatırlattı.
CHP’nin geleneğinde “torpil, adam kayırma, eşe dosta makam dağıtma” gibi durumlar söz konusu değildir. Partinin temel ilkelerinde, hangi partiden olursa olsun, liyakat, hak ve hukuk ön plandadır.
Gelelim benim yaşadığım olaya..
Eşimle tanıştığımda, eski adı Gazi Eğitim Enstitüsü, şimdiki Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Sosyal Bilgiler Öğretmenliği bölümünde okuyordu. Mezun olduktan sonra nişanlandık. Bir süre sonra ataması Gaziantep’e çıktı. Ben o tarihlerde Ankara’da yerel(mahalli) bir gazete olan Bugün Gazetesi’nde çalışıyordum.
Eşimin Ağabeyi Erol Tuncer, Gümüşhane Milletvekili idi. Bülent Ecevit’in İmar İskan Bakanlığı görevinde bulunmuş ve CHP Genel Sekreter Yardımcısıydı.
Eşimle birlikte Erol Tuncer’in makamına gittik. Bakanlığın bekleme salonunda çeşitli illerden gelmiş heyetler vardı. Özel Kalem Müdürü Muzaffer Bey’e kendimiz tanıttık.
“Nasıl olsa Bakan kardeşi, Ankara’da istediğimiz bir yere atamasını yapar” diye düşünüyordum. Eşim Nilüfer ise sanki düşüncemi okur gibi gözleriyle düşündüğüm gibi olmayacağını söyler gibiydi.
Uzunca bir süre bekledikten sonra, makam odasına diğer kalabalık heyetle birlikte girdik. Erol Tuncer vatandaşların sorunları dinliyor, notlar alıyordu.
En son sıra bize geldi.
“Sizin isteğiniz nedir ?” diye sordu.
Ben de, Nilüfer’in atamasının Gaziantep’e çıktığını, mümkünse Ankara’ya yapılmasını istedim.
Önce kardeşinin öğretmen olmasına çok sevindi ve kutladı. “Artık babamızın bayrağını sen aldın” dedi. Çünkü Babası da öğretmendi.
Erol Tuncer ile daha sonra şöyle bir diyalog geçti.
-O’nun (kardeşi için) Ankara’ya ataması mümkün değil. Abbas sen Gaziantep’e git. Oradaki bürosunda çalışırsın
-Bakanım ben Ankara’da yerel(mahalli) bir gazetede çalışıyorum. Gaziantep’de bürosu yok.
-Ben bakan kardeşi diye torpil yapmam, yaptı dedirtmem. Başka çözüm bulun...
Moralimiz bozuk bir şekilde odadan çıktık. Özel Kalem Müdürü Muzaffer Bey öğretmen kökenliydi. Bizleri yanına oturttu ve “Sizin durumunuzu iyi anlıyorum. Erol Bey’den canını iste, ama ayrıcalık ve torpil isteme” dedi.
Bizlere atamayla ilgili neler yapmamız gerektiğini anlattı. Hemen Ankara Belediyesi Nikah Müdürlüğüne başvurmamızı ve “Yıldırım Nikah” için evrakları tamamlamamızı söyledi.
Muzaffer Beyin gösterdiği yoldan hareket ederek, Eşimin ataması yasalara uygun bir şekilde Ankara’ya yapıldı.
****
Çok bilinen Atatürk döneminin ibretlik torpil anısını anlatmak isterim.
Yıl 1934, o dönemde Milli Eğitim Bakanlığı Ulus’tadır. Bakan ise Niğdeli Abidin Özmen’ dir. Bakan, makamında çalışmaktadır. Atatürk’ün yaverlerinden biri, yanında iki çocukla makama girerler. Yaver bir zarf uzatır, “Atatürk gönderdi” der. Abidin Özmen zarfı özenle açar ve mektubu dikkatle okur.
Mektup da Atatürk şöyle der. “Yaver Bey’le, size iki fakir ve kimsesiz çocuk gönderiyorum. Bu çocukları, uygun göreceğiniz bir liseye parasız yatılı olarak kaydını yaptırın.”
Bu, Atatürk’ün bir emridir. Kesinlikle yerine getirilecektir. Bakan Özmen, Orta Öğretim Genel Müdürünü çağırtır ve “Yaver Bey’in yanındaki bu iki çocuğun evrakını alınız ve bu çocukların Haydarpaşa Lisesi’ne paralı yatılı olarak kaydını yaptırıp her ikisi için de üçer yıllık paralı yatılı makbuzlarının veli ve ödeyen hanesine Atatürk’ün ismini yazdırarak bana getiriniz.” der.
Bakanın emri yerine getirilmiştir. Abidin Özmen de kısa bir mektup yazarak Yaver Bey’le Atatürk’e yollar. Mektubun da şöyle der. “Muhterem Atatürk, Yaver Bey’le göndermiş olduğunuz iki çocuk hakkında emirlerinizi aldım. Ancak, arkasında Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu ve Cumhurbaşkanı Atatürk gibi biri bulunduğu için bu iki çocuğu fakir ve kimsesiz olarak kabul etmeme, hem yasalarımız, hem de mantığımız izin vermedi. Bu nedenle her iki çocuğunda emirleriniz gereği Haydarpaşa Lisesi’ne paralı yatılı olarak kayıtlarını yaptırdım. Çocukların üçer yıllık okul taksitlerine ait makbuzları ekte takdim ediyorum.”
Atatürk bu mektup üzerine, devrin Başbakanı İsmet İnönü’ye telefon ederek: “Bak senin Milli Eğitim Bakanın bana ne yaptı.” diyerek olayı anlatır. İnönü çok üzülür ve Bakan adına özür diler. “Yoo” der Atatürk, “özür dileme. Çok memnun oldum. Keşke her devlet adamı bu medeni cesarete sahip olabilse ve doğruyu gösterebilse.“
